Spartan Ultra Trifecta Weekend in Krynica-Zdrój ⛰️ 24 & 25 Augustus 2019 🇵🇱

Obstacle Run Ultra

3500+ woorden dus ⏱ 14 minuten ultra-veel-leesplezier en burpees🏃‍♂️

Mijn eerste Ultra Obstacle Run en volledige Spartan Trifecta Weekend!

In deze blog kijk ik terug naar het Spartan Ultra Trifecta weekend waarin ik mijn eerste Ultra Obstacle Run liep – en mijn eerste Spartan Trifecta met 3 OCR’s in 1 weekend. Een terugblik waarin ik hopelijk weer leuke inzichten, tips en inspiratie kan bieden.

De feiten volgens mijn Garmin Fenix 5X horloge:

Scroll naar het einde van de blog voor de links van alle 3 de races. 

Waar te beginnen? 

Zaterdagochtend 24 augustus gaat om 05:00u de wekker in onze AirBnB in Krynica-Zdrój, Polen. Ik ben samen met 3 andere die-hard Spartans, Ewoud, Hanno en Sabina – en vandaag starten de heren op de Spartan Ultra. Ik ben best een beetje zenuwachtig want het belooft een lange, zware dag met veel hoogtemeters te worden – tussen alle obstakels door. Maar aan de andere kant ben ik ook heel nieuwsgierig, maak ik me geen illusies en heb ik vooral veel zin om te starten. Wat is dit nou echt, hoe zwaar is het en hoe houd ik dit vol? We gaan het zien – op naar de start! Mijn eerste Ultra OCR met echte cut-off tijden, mogelijke diskwalificaties en veel andere Spartans en mijn age-group – AROOH!

Ready to rock – en trotse atleten van Crossfit Arnhem!

Hoe kwam ik bij dit idee? 

Ik had vorig jaar mijn eerste Spartan gelopen in Nederland bij het Eiland van Maurik – en ben de races wereldwijd daarna blijven volgend op YouTube. Omdat ze in Nederland weinig georganiseerd worden moet je haast wel naar het buitenland voor een leuke race. Toen Ewoud zei dat hij had geboekt werd ik ook nieuwsgierig – zeker omdat mijn races tot nu toe wel mooi in een schema paste om ook deze mee te pakken. En tja – een beetje uitdaging gaan we niet uit de weg! Ik vond het spannend maar heb toch in Juni geboekt… gelukkig!

→ TIP💡 Zou ik het weer op deze manier boeken/doen? 

Zeker – dit was erg leuk. Uiteindelijk bleek namelijk dat er een slaapplek was voor mij in een van de huisjes van vrienden van Ewoud – bij Hanno en Sabine. Zo konden we met z’n 4en genieten en lekker inkopen doen, samen eten en op pad voor en na de race. Uiteraard moesten we een vliegticket boeken, auto huren, AirBnB huren en er een lang weekend van maken – maar dat was het zeker waard. Het kostte 3 vrije dagen (we gingen donderdag t/m maandag) maar dat was ook nodig. Donderdag aankomen gaf rust om de buurt te verkennen en vrijdag ook nog te hebben voor je zaterdag moet starten. Maandag aan het einde van de dag vertrekken was lekker om even bij te kunnen slapen en rustig op te ruimen. 

Onze AirBnB – wel oppassen voor de schuine daken 😉

Voorbereiding: Training

Ik heb direct na de Eiger Trail meer rust gepakt, vooral op het lopen. Ik ben lekker mijn Endurance en Strongfit trainingen blijven combineren met de wekelijkse Survival training. Zo kom ik op een goede 6 uur aan trainingsarbeid in een week – zonder looptraining. Ook heb ik wekelijks tenminste een half uur gezwommen – echt als training ook op techniek van het borstcrawlen. Dit was een lekkere afwisseling. Een week voor de wedstrijd heb ik op 17 Oktober nog met Ewoud de Amerongse Berg trail gelopen – erg leuk en een fijne warming-up van 20+km. Uiteindelijk kwam ik tegen de 80km aan totale loopkilometers, voor de races. Hiervan was een groot deel tijdens de kortere Endurance en Survival trainingen, met een maximum van 5 tot 7 km per training. Helaas verrekte ik een spiertje in mijn rug op dinsdag maar dat mocht de voorbereidings-pret niet drukken. 

Hoe zag de week van de Spartan Ultra Trifecta er uit? 
Korte samenvatting
De week volgens Strava – XT is cross-training / iets anders dan ‘lopen’

Voorbereiding: 🍳 Voeding

Deze week heb ik normaal gegeten volgens mijn vaste ritme met leuke toevoegingen 🆕 in Polen zelf! In Nederland heb ik me aan mijn eetpatroon gehouden en vooral iedere lunch pasta gegeten met s’avonds Skyr, noten en fruit. 

Donderdag aangekomen in Polen hebben we een heerlijk Pools diner gedaan met veel deeg (Pierogi), vlees en aardappelgerechten. Super lekker – en vullend! Vrijdags hebben we flink gelunched op dezelfde manier met lekkere pannenkoeken als toetje. Vrijdagavond heb ik 2 borden spaghetti gegeten met rode saus. 

Zaterdagochtend was Ewoud in de keuken lekkere havermout pannenkoekjes aan het maken → TIP💡 Mix 2-4 eieren met havermout, 2 bananen en misschien iets ander fruit – zodanig dat je lekker beslag krijgt wat iets steviger is dan normaal pannenkoekenbeslag. Heerlijk!

Zaterdagavond hebben we flink pizza’s lopen bunkeren en zondagochtend hadden we weer lekkere havermout pannenkoekjes.

Hoe ging het? Verslag van de Race

Zaterdag 24 Augustus: Raceday!

De wekker ging om 05:45u – aangezien Hanno als mocht starten in de Elite-wave om 07:00u. Ewoud startte om 07:15u in de eerste age-group en ik om 07:30u in de 2e age-group. Ik had me bewust ingeschreven voor de age-group zodat je tijd ook echt competitief geregistreerd wordt en de judges extra goed opletten of je je obstakels haalt / en anders of je je 30 burpees doet als je faalt. Waarom makkelijk als het moeilijk kan? 

Klein rondje, paar obstakels, 3235 hoogtemeters… ach…

We hadden al gezien dat de start meteen bergop was – de skipiste omhoog. Dus heel dapper ‘renden’ sommigen een stukje omhoog maar ging ik meteen in stevige wandelpas omhoog hiken. Meteen tegen een ski-piste aanrennen leek me geen goed idee voor mijn hartslag en de overige 50+ km vandaag. Eenmaal boven was het lekker naar beneden door de bossen en kwamen de eerste obstakels – leuk! Bij een Spartan race weet je dat het vooral veel lopen is over moeilijk terrein met een paar zware obstakels – maar vooral lopen dus. De eerste paar serieuze obstakels waren achter de rug en we mochten nu dwars door het bos omhoog klimmen – een forse klim – waarna het wel heel mooi glooiend omlaag ging over goede paden.

Meteen vanaf de start hop omhoog de skipiste op!

Toen kwam de slack-line – die is lastig – dus dat werden de eerste 30 burpees voor Sven want ik viel van het evenwichts-lint af. Hop weer door en toen kwam weer een flinke klim en – de welbekend spear throw. Deze had ik nog nooit kunnen oefenen (zoals de meeste obstakels trouwens) en was ook meteen – mis. Ik kwam een meter tekort haha! Las ik later ergens op een blog dat de afstand ruim een meter verder was dan normaal… ach ja. Weer 30 burpees en door! 

Onderweg mochten we over een prachtige uitzichttoren die net geopend was – daar heb ik even om me heen gekeken naar het fantastische uitzicht.

Na de toren was het stijl omlaag de skipiste af en … op naar de eerste sandbag carry. Ik weet niet hoe zwaar de zandzak was – maar het was vies zwaar. Ik gok 20kg zeker, die je in je nek vouwt en waar je vervolgens gewoon lekker omhoog de ski-piste mee op mag. De eerste 50 meter was echt schakelen en afzien, maar daarna ging er een knop om en was het op de automatische piloot door. Je ziet niet hoe ver het nog is omdat je A een bocht om moest en B continu naar beneden kijkt… maar ik kwam er… En zonder de zak neer te leggen tussendoor. 

Dit was even afzien!

Na ruim 4 uur kwam ik weer bij het start-finish gebied, bij de ‘transition area’ waar we onze tassen met eigen eten en drinken hadden neergelegd. Ik had er nu ruim 28 km op zitten en weet ik hoeveel obstakels en hoogtemeters. Maar ik voelde me goed en nam even de tijd om te eten en drinken alvorens verder te gaan. Bij de uitgang van de tent werd gecontroleerd of we een reddingsdeken en hoofdlamp mee hadden – dit was om 12:00u s’middags. Oftewel – je wist dat er een risico in zat dat je in het donker zou finishen. Ik had alles bij me in mijn camelbag, maar schrok toen ik buiten de tent Ewoud zag staan, achter het hek. Helaas had zijn oude blessure opgespeeld en heeft hij na 15 km de wedstrijd moeten staken. Hij stond er helemaal verbouwereerd bij. En ik snapte het volkomen. Hij had hier enorm naartoe geleefd en goede kans om op het podium te komen in zijn age-group. Hij liep zelfs eerste of tweede positie toen hij moest opgeven…

Na kort overleg pakte ik de speer voor de 2e keer op – beginnend aan de 2e van 3 rondes totaal – en miste ik weer… 30 burpees (totaal 90 nu). De hercules hoist ging prima maar de befaamde z-wall was glad met hele dunne stapblokjes – dat lukte niet – dus weer burpees (nu 120). Stom genoeg zweefde ik heerlijk door de multi-rig van ring naar touwtje naar ring – tot ik bij de een-na-laatste ring weggleed. Pats – weer burpees – nu 150 dus al totaal. Had ik het maar met 2 handen moeten doen – weer van geleerd voor de volgende 2 keren die nog gingen komen!

Dappere poging

Ronde 2 was in 2 woorden – heel zwaar. Deze 16 kilometer begon met een lang stuk dwars door een rotsachtige rivierbedding waar je overal je enkels kon breken – al was het koude water lekker voor de spieren. Dit alles werd gevolgd door: continu skipistes op en door het bos naar beneden, zandzak in je nek omhoog, weer naar beneden… pffff. Het was echt zwaar. Waar de eerste ronde nog veel langere, glooiende stukken naar beneden had was het nu echt kort, steil op en af. Afzien. Maar dat hoort erbij. Ik paste mijn tempo aan simpelweg omdat ik niet alles wist wat er nog kwam maar wel hoeveel kilometer het nog was – dus het zekere voor het onzekere nemen en niet te hard willen. De 2e sandbag carry was nog steiler omhoog en eiste bij veel mensen zijn tol. Het lukte we weer om het rondje in 1 keer te doen zonder stoppen. Jammer genoeg had ik daarvoor de twister net niet gehaald – wat weer 30 burpees waren – 180 totaal… Deze 2e ronde was fysiek maar ook mentaal de zwaarste. Het ging goed, maar echt door me te focussen op wat 100 meter voor me lag en niet verder. Stap voor stap omhoog, af en toe achterstevoren omhoog lopen en de kuiten ontlasten – en weer door. Ik heb lopen zweten… afzien en kreunen. Ik was blij dat de lange, moeilijke olympus (schuine wand waar je alleen grepen voor je handen hebt) me lukte – taai maar toch gehaald! En zo heb ik ook genoten. Dankbaar dat ik hier mee mocht doen en dat ik het steeds weer een kilometer verder volhield – of toch een obstakel wist te halen, hoe lastig ook. 

En als het niet zwaar was moest je jezelf flink in evenwicht houden! PS. Die skipiste op de achtergrond moesten we ook op… en neer…

Uiteindelijk na ruim 45 km kwam ik weer beneden terug bij de transition area en alle obstakels rond het start-finish gebied. Nu ging de speer er in! Yes! Het helpt als je rechtshandig bent om een stap naar links te zetten zodat je speer ook midden richten het doel gaat – en er niet langsvliegt. Helaas bleef de z-wall ook nu te glad en moeilijk dus ging mijn burpee-totaal naar 210! Maar de multi-rig daarna ging top – dan maar met 2 handen een touwtje of ring pakken – ik ging er nu in 1 keer vlot doorheen! 

Rondje 3 moest nog een kilometer of 6-7 zijn ongeveer – wat er 8 werden. Weer omhoog de skipiste op en dezelfde eerste 4 kilometer als in ronde 1. Herkenbaar en dat is dan wel fijn. Uiteindelijk namen we nu een scherpe bocht naar links door de bossen terug richting de finish – dus geen hoogtemeters meer, yes! Maar nog wel een atlas carry, barb-wire crawl, bucket carry en een rivierbedding doorwaden met een kleine dunk-wall (onder water onder een houten muur door kruipen). De bucket carry (plastic bak met deksel vol grind) was ook vies – die heb ik tussendoor wel een keer neergezet want zo’n emmer van 25 kg (?) in je nek is niet ideaal. Sommige mensen zetten hem te hard neer, emmer half leeg – mag je eigenlijk opnieuw beginnen…

Na de bucket carry was het rechtdoor en de rivier in – lastig, maar wel gaaf. Op dat moment kon je de muziek van het festivalterrein horen en was het niet heel ver meer. Ik denk dat de rivier me nog zeker een kwartier gekost heeft, inclusief de dunk-wall, een tunnel door en nog een barb-wire crawl door het water. De andere mannen uit Nederland zaten boven de rivier en moedigden me aan op het laatste stukje, leuk en lekker voor de motivatie!

Op handen en voeten zonder snorkel …
Moed verzamelen voor de laatste multi-rig! En dit lukte 🙂

Uiteindelijk terug op het festivalterrein was het nog een laatste keer het vertical cargo net, de rope climb, een rake spear throw, hercules hoist en 3e fail op de z-wall. Na 30 burpees stond die teller op 240 totaal en keek ik de multi-rig nog eens goed aan. Geen gezeur, focus en met 2 handen de ringen en touwtjes vastpakken – hoppa! Done! En met een schreeuw van blijdschap rende ik door de schemering naar het A-frame cargonet – er op en er over en een grote vreugdesprong over het vuur – GEFINISHED!

Pure blijdschap en ontlading – Ewoud liep mee langs het hek te filmen 🙂

YES 🙂 

Na 12 uur en 45 minuten was ik er… holy moly wat een avontuur!

SPARTAN ULTRA 2019 FINISHER! Trots, dankbaar en blij 🙂

Enigszins bekomen na de finish kwam al snel de realisatie dat morgen – zondag – er natuurlijk nog 2 races op het programma stonden… het was niet voor niets een Trifecta weekend. Die avond twijfelde ik wel even of ik de dag daarop de Super en de Sprintrace wilde gaan doen – maar ik besloot dat s’morgens aan te kijken na een goede nachtrust. En na heel veel pizza.

Zondag: De Super en de Sprint

Zondagochtend voelde ik me zeker moe en niet op mijn best – maar was mijn lichaam fysiek niet geblesseerd of heel stijf. Ik kon prima de trap op en af komen dus besloot ik mijn spullen te pakken en voor de complete Trifecta door te gaan. Was ik voldoende hersteld? Vast niet, maar ik had mijn spieren s’avonds goed ingesmeerd met herstel-crème, veel gegeten en gedronken en een 400mg ibuprofen om eventuele kleine ontstekingen te remmen. En omdat ik vandaag wel lang maar niet heel snel had gelopen – was het vooral duurbelasting geweest en voelden m’n gewrichten best goed. 

Snel ging het niet op de Super en de Sprint – maar het ging prima. Ik kon goed lopen en wist natuurlijk alle obstakels en stukjes op de route zodra ik ze zag. Op de Super bleek de route eigenlijk het zware 2e stuk van de dag ervoor te zijn, dus veel klimmen en dalen weer. Ook nu lukte het niet om de obstakels die gisteren moeilijk waren – alsnog te halen. Maar dat gaf niks. Na een half uurtje klimmen kwam ik weer prima in een ritme en kreeg ik steeds meer het gevoel dat het me ging lukken – alle 3 de races uitlopen!

Na ruim 4,5 uur zat de Super er op en wisten we vrijwel zeker dat de Sprint – het 3e en laatste rondje van de route van gisteren zou zijn. Dus nog 1x die eerste skipiste direct vanaf de start omhoog, maar daarna alleen maar naar beneden met relatief lichte obstakels. De Sprint is immers de “instap-afstand” waar het leuk moet blijven voor een breed publiek om kennis te maken met een Spartan race.  

Nog een keer die emmer! En handschoenen om mijn grip te sparen

En ja – ook de Sprint wist ik nog goed uit te lopen! Dit keer met alleen burpees bij de z-wall en verder alle obstakels gehaald hebbende. Rustig, in 1 tempo lopen en dat volhouden, concentreren bij de obstakels en geen fouten maken die je 30 burpees kosten. Top! 

Ik was blij toen ik binnen was, heel blij! Want nu had ik ook de felbegeerde Trifecta medaille – die je krijgt als je alle 3 de races van dat Trifecta weekend hebt volbracht. En belangrijker nog – geen pijntjes, blessures of kreupel lopen. Ik was moe – maar alles werkte nog!

Gear review: wat had ik mee? 

In de tabel hieronder zie je alle gear die ik bij me had – waar ik super blij mee was. Alles zat goed, voelde goed en bleef goed zitten. Mijn voeding was goed en regelmatig waardoor ik geen grote ‘bonks’ had en continu door kon op mijn tempo. Dus … 🤔 Vandaag geleerd: topcombi voor een Ultra OCR! Ondanks dat ik veel te veel meegesleept had naar Polen had ik wel alle goede dingen mee. 

GearMerkWaardering? ⭐
SchoenenSaucony Xodus ISO 3 Top! Geen korreltje
zand dat irriteerde 
SokkenInjinji TrailTop! Geen blaren
TubesInov8 (All Terrain)Top! Geen last van kuiten of schrammen
Broek / TightsDecathlon compressie running tights Top! Fijne compressie en zakjes
ShortsX
ShirtDecathlon trail korte mouwenTop! Openritsen, en
anti-slip voor racevest
RacevestSalomon Adv Skin 5 Top!
Inhoud: 2 softflasks
(500ml), 4 bars
hoofdlamp en
reddingsdeken, 
Dropbaggewone tas in een
vuilniszak van de
organisatie gedaan en opgehangen
Voeding: 12 bars,
3 fruitmix, 2 bidons,
BYE recovery poeder, Gear: sporttape, droge kleding als iets kapot
zou zijn gegaan (shirt, broek, sokken), EHBO

Zondag heb ik de Super en de Sprint race gelopen met een paar wijzigingen:

  • korte trail short van Decathlon (met zakjes!)
  • lange mouwen Nike dri-fit pro shirt 
  • geen racevest, de afstanden tussen drankposten waren goed te doen
  • een fris paar sokken maar zeker dezelfde schoenen weer 

Conclusie: goed voorbereid, verstandig gelopen en het koppie erbij gehouden!

De Spartan Ultra race was zwaar, erg zwaar en op sommige stukken ook zwaarder dan gedacht. Maar juist door mijn tempo aan te passen en mijn mindset op rustig doorgaan te zetten – ging het goed. De vele hoogtemeters zijn taai en zeker als je met een zandzak in je nek omhoog mag een skipiste op. Uiteindelijk wordt het een mentaal spelletje – weer een ski-piste, weer omhoog, weer sjokken – maar wel volhouden. De 240 burpees helpen natuurlijk niet mee maar ik had ook niet durven hopen dat ik alle obstakels allemaal iedere keer zou halen. De volgende keer gaat het zeker beter! 

Ik zag veel mensen afzien – en velen nog veel harder dan mij lopen en ruim voor mij finishen. Iedereen doet het in zijn eigen tempo en moet zijn weg vinden om op tijd voor de cut-off limieten binnen te zijn. Maar een ervaring is het wel. Voor veel dingen kun je trainen – maar er waren echt momenten dat ik ook dacht “pffff dit is een tandje zwaarder dan verwacht”. Je moet je kop erbij houden – jezelf scherp weten te houden ook als je moe wordt, je race opdelen en open-minded blijven. De route is pas kort tevoren bekend en niemand rent die even van tevoren als verkenning. Dus je weet niet wat je kan verwachten – vooral omdat het 1 hele grote ronde is. De eerste ronde van 28 km ging top, de tweede ronde van 17 km was veel zwaarder – en dan moet je nog een stukje. Zolang je mentaal die verrassingen goed op kan vangen ben je al halverwege. Je hoofd stuurt je lichaam – zorg dat je in controle blijft en je komt heel ver. 

Het was loodzwaar – maar enorm gaaf – en ik wil dit zeker nog een keer doen! Of twee keer 😉

De groep Nederlandse Spartanen met wie ik dit prachtige weekend gedeeld heb!

En wat denk jij? 

Heb je vragen over de voeding, training of gear die ik gebruik? Of andere vragen die met trailen en hardlopen te maken hebben? Let me know! Ik deel mijn tips, trainingen en ervaringen graag – maar ben ook heel benieuwd naar jouw visie en ervaringen.

Meer vragen? 📧 Mail me!

met sportieve groet!

Sven FM

Waar wordt ik blij van?

Buiten zijn! Ik zie mezelf als een enthousiaste loper met ruim 12 jaar ervaring op de weg, 6 jaar lang in obstacle runs en nu sinds ruim een jaar ook veel trails en 5 ultra’s. Het laatste jaar alleen heb ik 11 marathonafstanden of langer gelopen in binnen en buitenland en dit wil ik nog heel lang blijven doen. Ik experimenteer met voeding, kleding, schoenen, training en mijn eigen grenzen – en deel al mijn ervaringen graag, zodat anderen er misschien zelf ook iets aan hebben! Ik kijk en luister naar anderen, probeer schema’s, maak ze zelf en verdiep me continu in boeken, verhalen, blogs en vlogs om nog meer te leren over hardlopen, trailen, obstacle running, crossfit, voeding, rust, training en alles daaromheen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *